· 

Zingeving Ontkenning bij Verlies (Stadium 1)

Ontkenning bij verlies van een dierbare (Stadium 1)


Bij iemand die een dierbare heeft verloren is de ontkenning vaak symbolisch van aard. Het is niet zo dat je letterlijk niet weet dat je dierbare is overleden. Wel klamp je je vast aan de hoop of de gedachte dat je dierbare zo weer binnen kan komen lopen. Je kan domweg niet bevatten dat men niet meer terug zal komen. In dit stadium van ontkenning kan onze eerste reactie zijn dat we verlamd zijn van schrik of het wegzakken in een soort van verdoving. De ontkenning is geen werkelijke ontkenning van het sterfgeval op zich, al is het best mogelijk dat een nabestaande zegt: " ik kan niet geloven dat hij/zij dood is". Dit wordt vaak gezegd omdat het teveel is geworden voor de psyche. Het is onwerkelijk wat er gebeurd is.

 

Dit eerste stadium van verdriet helpt ons om het verlies te overleven. In dit stadium is de wereld overweldigend en lijkt alles zinloos. We verkeren in een toestand van shock en ontkenning. We zijn verdoofd. We vragen ons telkens af hoe we verder kunnen en of we wel verder kunnen en waarom we verder zouden gaan. Telkens proberen we een manier te vinden om de dagen door te komen. De ontkenning en de shock helpen ons dit aan te kunnen en om verder te kunnen leven. Ontkenning helpt ons om te bepalen in hoeverre we het verdriet toe te kunnen laten. De ontkenning heeft iets van genade in zich. Het is een natuurlijke manier om datgene toe te laten dat we aankunnen. Deze gevoelend zijn belangrijk omdat het de beschermingsmechanismen zijn van de geest. Als we alle gevoelens ineens zouden toelaten  dan zou dat emotioneel te overweldigend zijn. We kunnen domweg niet geloven wat er gebeurd is omdat we er niet toe in staat zijn.  Ontkennen neemt vaak de vorm aan van vraagtekens zetten bij de realiteit. Is het echt waar? Is het wel echt gebeurd? Is hij/zij er echt niet meer?  

Verlies vragen over het hoe en waarom


Mensen merken vaak dat ze het verhaal van hun verlies keer op keer vertellen en dat is een manier waarop onze geest met trauma's omgaat. Het is een manier om pijn te ontkennen, terwijl je probeert de realiteit van het verlies te accepteren. Er komt een moment dat de ontkenning vervaagt  en dan komt er langzamerhand plaats voor de werkelijkheid. Dan komen de vragen over het hoe en waarom. Hoe heeft dit kunnen gebeuren, zul je je misschien afvragen terwijl je alles op een rijtje zet. Je treedt niet meer met je verhaal naar buiten, je keert naar binnen en begint een zoektocht naar inzicht. De omstandigheden waaronder het verlies hebben plaats gevonden worden onderzocht. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Moest dit gebeuren? Moest dit op deze manier gebeuren? Langzamerhand dringt het verlies tot zich door.  Naarmate je de realiteit van het verlies accepteert en je jezelf allerlei vragen begint te stellen, begin je aan het helingsproces. De ontkenning verdwijnt langzaam en je wordt sterker. Naarmate je dat proces meer ruimte geeft komen er ook steeds meer gevoelens naar boven die je al die tijd ontkent hebt.  

 

Bron: vijf verschillende rouwfases zijn  Elisabeth Kübler-Ross

 

Lees verder....

Reactie schrijven

Commentaren: 0